باید دستم را بگیری؛ باور کن اگر نگیری نمی‌توانم بلند شوم.

خاطرات تو محکم به من تنه می‌زنند... دوباره زمین خوردم؛ دستم را بگیر...

دیری‌ست غمی سترگ دارد این شهر

یوسف‌های بزرگ دارد این شهر

پیراهن من سهم برادرهایم

دیدید چقدر گرگ دارد این شهر

گاهی اوقات روزگار بروفق مراد نیست. امروز از کنارم رد شد ولی نگاهی به من نکرد.

دلم گرفته بود؛ گفتی بیا قائم با شک بازی کنیم؛ گفتی بازی را تو شروع کن، چشم بگذار.

چشم گذاشتم و شمردم؛ ده، بیست، سی؛ اما دیگر طاقت ندیدنت را ندارم، چشمم را باز میکنم، تو برای همیشه قائم شدی و من باز زندگی را باختم.

همیشه دلش می‌خواست نیمه پنهانش برای کسی تعریف کند؛ اما کسی را امانت‌دار نمی‌یافت.

روزی روبروی آینه نشست و نیمه پنهانش را به او بخشید

خیلی خوب می‌نوشت و به نکات جالبی توجه داشت

دنیا را از زبان عزیزانی که خوار شده بودند به ما نشان می‌داد

می‌خندید تا دیگران بخندند

اما ناگهان رفت. نمی‌دانیم چرا و چطور. اما رفتنش هم برای خودش داستانکی شد.

زیاد وقت صرف ساختنم نکردند؛ با هرچی که دم دستشون بود ساختنم. ساختنم، همین قدر که دیگران باور کنند وجود دارم. گاهی اوقات از این موضوع دلم می‌گیرد که اگر من را کمی بهتر می‌ساختند، حالا یک مترسک تنها توی این دنیا به این شلوغی نبودم.

در شهر یک قفس هم پیدا نمی‌شد؛ حتی یک قفس!

اما خانه‌های شهر پر از پرنده بود و صاحبخانه قدرتمند، فرمانروای بی‌چون و چرا بر آن‌ها! پرندگان زیبا آوازهای غمگین‌شان را با لطیف‌ترین و گوش‌نواز‌ترین طنین از ته دل سر می‌دادند.

پرندگان این شهر نمی‌دانستند و شاید فراموش کرده بودند که می‌توان پرواز کرد!

خانه من بودیم، یادت می‌آید. هوا گرفته و نمناک بود، تو هم دلت گرفته بود. بلند شدی پنجره را بازکردی. من مورمورم شد. می‌خواستی مطلبی بنویسی اما نمی‌دانستی چه نامی برایش انتخاب کنی. با دلخوری رو بهت کردم و گفتم: چقدر طول می‌کشد تا عنوان را بنویسی، با لبخند نگاهم کردی، چشمان درشتت ریز شد.

حالا سال‌ها گذشته است. تو داستانت را تمام کردی، عنوانت را هم نوشتی. هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم که عنوانت این‌قدر تلخ و اندوهناک باشد.

نمی‌دانم چند روز مانده بود، دو روز، بله دو روز تا یک چهارشنبه، با خود عهد بستم که صبح زود بلند شوم تا زودتر از همیشه تو را ببینم.

چهارشنبه‌ها آمدند و رفتند، اما تو با یک تصادف سیاه عهد بسته بودی و من این را نمی‌دانستم. چهره‌ گذشته‌ات در ذهنم کم‌رنگ است، اما حالا باید چشمانت بسته باشد، پوست گردنت چروک برداشته، سرت خمیده به چپ و لب‌هایت هم حتما کبود شده‌اند...   

 

اگر لشگری سوی من آید نمی‌ترسم

اگر جنگی پیش آید دلم استوار خواهدبود

خدا نور من و منجی من است، از که بترسم

خدا پناه جان من است از که بیم کنم

مزامیر