خسته‌ام، مي‌خواهم بگويم وجود دارم، اما نمي دانم با چه زباني؟

براي همين سكوت مي‌كنم.

روي شن‌ها دراز كشيد و به آسمان نگاه كرد. بعد با نوك انگشت بر روي ساحل نوشت: دلم براي خدا تنگ شده است 

امضا: آدم

بلند شد و همه چيز را فراموش كرد

موجي به ساحل آمد و شن‌ها را با خود برد  

باید دستم را بگیری؛ باور کن اگر نگیری نمی‌توانم بلند شوم.

خاطرات تو محکم به من تنه می‌زنند... دوباره زمین خوردم؛ دستم را بگیر...

دیری‌ست غمی سترگ دارد این شهر

یوسف‌های بزرگ دارد این شهر

پیراهن من سهم برادرهایم

دیدید چقدر گرگ دارد این شهر

گاهی اوقات روزگار بروفق مراد نیست. امروز از کنارم رد شد ولی نگاهی به من نکرد.

دلم گرفته بود؛ گفتی بیا قائم با شک بازی کنیم؛ گفتی بازی را تو شروع کن، چشم بگذار.

چشم گذاشتم و شمردم؛ ده، بیست، سی؛ اما دیگر طاقت ندیدنت را ندارم، چشمم را باز میکنم، تو برای همیشه قائم شدی و من باز زندگی را باختم.

همیشه دلش می‌خواست نیمه پنهانش برای کسی تعریف کند؛ اما کسی را امانت‌دار نمی‌یافت.

روزی روبروی آینه نشست و نیمه پنهانش را به او بخشید

خیلی خوب می‌نوشت و به نکات جالبی توجه داشت

دنیا را از زبان عزیزانی که خوار شده بودند به ما نشان می‌داد

می‌خندید تا دیگران بخندند

اما ناگهان رفت. نمی‌دانیم چرا و چطور. اما رفتنش هم برای خودش داستانکی شد.

زیاد وقت صرف ساختنم نکردند؛ با هرچی که دم دستشون بود ساختنم. ساختنم، همین قدر که دیگران باور کنند وجود دارم. گاهی اوقات از این موضوع دلم می‌گیرد که اگر من را کمی بهتر می‌ساختند، حالا یک مترسک تنها توی این دنیا به این شلوغی نبودم.

در شهر یک قفس هم پیدا نمی‌شد؛ حتی یک قفس!

اما خانه‌های شهر پر از پرنده بود و صاحبخانه قدرتمند، فرمانروای بی‌چون و چرا بر آن‌ها! پرندگان زیبا آوازهای غمگین‌شان را با لطیف‌ترین و گوش‌نواز‌ترین طنین از ته دل سر می‌دادند.

پرندگان این شهر نمی‌دانستند و شاید فراموش کرده بودند که می‌توان پرواز کرد!